Sandra, 25 april 2009
Verenigde Staten , New York City

Last stop: NYC

Even voor alle duidelijkheid, ik ben gewoon in Nederland . Nadat ik in oktober ben terug gekomen, ben ik nog wel een paar dagen naar Barcelona vertrokken en een weekje wezen skiën, maar ik ben niet meer naar allerlei exotische oorden vertrokken! Het punt is gewoon dat ik nog niet de tijd genomen heb om mijn blog af te maken. Op de een of andere manier is het eenmaal thuis een stuk moeilijker om zo’n verhaal op papier te zetten. Zeker nu ik ook weer helemaal terug ben in de waan van de dag en dus braaf elke dag naar mijn werk ga. Maar goed, laat ik jullie niet vervelen met mijn dagelijkse sleur en nu eindelijk het laatste stukje van de reis vertellen…

Iets meer dan 10 maanden waren inmiddels verstreken sinds de start van mijn reis en ik stond op het punt om in het vliegtuig naar de VS te stappen. Hoewel voor veel mensen al een hele reis op zich, voelde dit voor mij toch een beetje als het einde van mijn avontuur. Tsja, Kansas is nou eenmaal niet zo exotisch als de rest van mijn bestemmingen! Jawel, jullie hebben het goed gelezen, er staat echt Kansas! Voor diegenen die het verhaal niet kennen: na de middelbare school besloot ik een jaartje college in de VS te gaan doen. Ik zag een jaartje Beverly Hills 90210 style wel zitten en schreef me dus in voor een uitwisseling. Helaas bleek er geen plek voor me te zijn in New York, LA, Chicago of welke fatsoenlijke stad dan ook en zodoende belande ik dus op een varkensboerderij in Kansas! Gelukkig bleken Charlie en Lucille, de mensen die me in huis namen echt geweldig lief te zijn en zij zorgden ervoor dat ik alsnog een heel bijzonder jaar had. Sindsdien ga ik om de zoveel tijd een paar daagjes bij ze langs en dus leek het me niet meer dan logisch dat mijn 1ste stop in de VS bij hun zou zijn.
Telkens als ik in Kansas aankom, voelt het als de dag van gisteren terwijl het ondertussen toch alweer 17 jaar geleden is. Dat de jaren voorbij gevlogen zijn, is ook goed merkbaar aan Charlie en Lucille. Ze waren 65 toen ik bij hen kwam wonen en ondertussen zijn ze dus de 80 al gepasseerd. Met name Charlie is echt oud geworden. Van een grote, sterke, trotse man is hij veranderd in een oude verzwakte man die langzaam aan zijn contact met de realiteit begint te verliezen. Hoewel het leven nu zwaar voor hen is, waren ze enorm blij me weer te zien. Met name Charlie kreeg weer hernieuwde energie en wilde elke dag met me mee in de auto. Vroeger had hij altijd commentaar op mijn rijstijl en gelukkig had hij dat nu nog steeds . Het gaf een goed gevoel om na al die jaren op deze manier er voor hen te zijn.
Na vier dagen van veel herinneringen ophalen en bijpraten was het tijd voor mij om weer verder te reizen. Ik was blij dat ik ze weer gezien had, maar ook verdrietig omdat ik besefte dat het wellicht de laatste keer zou zijn.

Next stop: New York City!

De trouwe lezers van het blog kunnen zich wellicht nog wel herinneren dat ik in januari de Benitez broertjes en hun neven heb ontmoet tijdens de rafting trip. Bij het afscheid werd ik uitgenodigd om ze in NY te bezoeken. Zoals veel van mijn vrienden verspreid over de wereld weten… ik ga graag op dit soort uitnodigingen in, zeker als je in een van de gaafste steden van de wereld woont!
Op zaterdag avond landde ik op het vliegveld van NYC waarna ik met de shuttle downtown ging. Dit was mijn vierde keer in NY en het voelde een beetje als thuis komen. De stad heeft altijd een magische aantrekkingskracht op me gehad en ik zat dan ook volledig gebiologeerd uit het raam te staren. De shuttle zette me netjes bij Eddie’s werk voor de deur af en het was alsof we elkaar al jaren kennen en gisteren nog gezien hadden! Na een NYPD special dinner, gefrituurde kip , vertrokken we richting zijn huis in Brooklyn. Dit was voor mij de eerste keer dat ik van het eiland Manhattan afkwam!

Hoewel het al oktober was, was het schitterend weer en dus besloot Eddie de volgende dag om mij mee te nemen op de Harley om me de stad te laten zien. Aangezien ik nog niet eerder in Brooklyn was geweest, hebben we eerst hier alle verschillende wijken bekeken. Het is heel bizar om te zien hoe de verschillende culturen per blok verdeeld zijn en zich absoluut niet met elkaar vermengen (wat nou integratie…). Zo kan de ene straat nog volledig Chinees zijn en de straat ernaast het begin van de Joodse buurt zijn waar dan dus geen Chinees meer te zien is. Naast deze twee zeer in het oog springende wijken, bezochten we ook nog de Russische en Italiaanse wijk.
Nadat we alle highlights van Brooklyn gezien hadden, reden we door naar Coney Island. Dit pretpark aan het strand komt in vrijwel elke film die in New York speelt wel een keer voorbij, maar ik was er nog nooit geweest. Nog net op tijd heb ik een ritje in het WonderWheel kunnen maken, aangezien ze het dit jaar nog gaan afbreken . Na een klassieke NY lunch, pizza, reden we door naar Staten Island waar Eddie me het historische Richmond liet zien. Aangezien een van de andere broers ook op Staten Island woont, zijn we daar ook nog even wezen buurten. Het is denk ik genetisch bepaald, want broertje Sam is net zo gek als die andere twee!

De volgende twee dagen vermaakte ik me in Manhattan terwijl Eddie aan het werk was en toen was het grote moment daar… ik zou na 11 maanden eindelijk mijn moeder weer zien. Best vreemd, in al die jaren heeft er nooit zolang tussen gezeten dat we elkaar niet zagen. Zodra ik haar weer zag, was het echter alsof ik haar gisteren nog gezien had! De daarop volgende dagen vermaakten we ons met veel bijpraten en gezellig door Manhattan lopen. Aangezien we samen in 1994 alle highlights al gezien hadden, richtten we ons dit keer op de details, zoals de botanische tuin in Brooklyn en de ferry naar Staten Island. Eddie besloot ons ook nog mee de stad uit te nemen zodat we de verkleuringen van de bladeren konden zien.
Aangezien het geweldig mooi weer was en we graag nog een keer met de Harley erop uit wilden, ging mijn moeder op zondag antiek shoppen en vertrokken Eddie en ik naar New Hope in Pennsylvania. Hoewel het een hele mooie rit was, was het dorpje zelf toch wel het meest bijzondere. Het leek wel rechtstreeks van de filmset te komen. Enige nadeel was dat het qua drukte leek op een Ikea op 2de paasdag!
Op maandag heb ik nog de Bodies expositie bezocht en die avond had ik afgesproken met een oud Accenture collega. We hadden elkaar een aantal jaren eerder in Chicago leren kennen en al die tijd contact gehouden. Na vele beloftes van langskomen, was het dan eindelijk een keertje gelukt! En toen was er ineens nog maar een dag over van mijn reis… Deze laatste dag werd uiteraard nuttig besteed met shoppen en lekker eten met Eddie en Edward. En toen begon ik aan de laatste nacht… Het voelde alsof de wereld aan zijn eind was gekomen, alsof mijn leven erop zat, alsof… Ik werd volledig gegrepen door een gevoel van ellende en ik wist maar een ding zeker… IK WIL NIET NAAR HUIS!!!! Echt, ik heb jullie allemaal ontzettend gemist, maar ik wilde niet naar huis . Helaas, aan al het goede komt een einde en dus stapte ik op woensdag 15 oktober in het vliegtuig naar Amsterdam .

Sandra in Peru bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl